Buenos tardes,

Hoe is het met iedereen in het koude holland? Hier nog steeds heerlijk weer

Wil jullie niet jaloers maken hoor Iedereen bedankt voor alle leuke en lieve berichtjes op mijn blog! Heel fijn om te weten dat iedereen een beetje met je mee leeft op die manier. Ook door skype heb ik helemaal niet het gevoel zo ver weg van huis te zijn. Ik kan iedereen zien en spreken wanneer ik wil!

Jullie zullen je wel afvragen waarom ik parásitos in mijn titel heb staan, nou dat komt omdat ik vandaag naar de dokter ben geweest het het blijkt dat ik parasieten heb, genaamd entamoeba histolytica.Het zijn van die gezelligewormpjes in je darmen, die je hier heel snel kan krijgen door het vervuilde eten en drinken. Saskia mijn huisgenoot had ze ook al2 weken geleden en is er nog steeds niet vanaf, maar zij heeft dan ook twee verschillende plus een infectie. Ik heb er een kuurtje voor gekregen, 3 dagen2 pillen per dag slikken. Hopen dat het dan snel over is! Wat ik wel heel grappig vond is dat ze dedokter dieik had(een vrouw) mij een kus gafbij binnenkomst en bij het weggaan. Datis hier blijkbaar heel normaal. Moet je toch niet aan denken dat je inNederland je huisarts elke keer een kuszult geven, haha.

Een andere spannende ervaring was dat we afgelopen dinsdag ook hier in Guatemala twee kleine aardbevingen hadden. Eerst `s nachts rond 5 uur, waarbij ik me in eerste instantie afvroeg of ik nou droomde dat mijn bed bewoog of dat het echt was. Maar toen ik op de gang kwam en ook mijn twee andere huisgenoten wakker waren wist ik dat het toch wel echt gebeurt was. Het was niet langer dan 15 seconden denkik, maar het bleek wel een 5.2 op de schaal van richter. De volgende ochtend rond 10.00 uur was er weer eentje, alleen duurde die wat langer. Maar erg was het niet. Alleen toen ik zaterdag hoorde van de aardbeving in chili besefde ik toch wel even dat het bij ons ook zo erg had kunnen zijn. Maar daar denk ik maar niet te veel over na. Overal kan natuurlijk iets gebeuren.

Nu even wat leuker nieuws, afgelopen week heb ik veel kunnen werken aan mijn minor onderzoek. Ik heb onderzocht wat het verschil is in ervaring van de veiligheid van de stad Xela tussen buitenlandse vrouwen en Guatemalteekse vrouwen. Daarvoor heb ik 5 buitenlandse vrouwen geinterviewd en vijf Guatemalteekse vrouwen. Vooral de interviews met de Guatemaltkeese vrouwen waren erg bijzonder. Deze vrouwen leven allemaal in behoorlijke armoedige omstandigheden, zijn vaak nog erg jong, hebben veel kinderen en hun man is er vaak vandoor gegaan. Daarnaast waren deze vrouwen allemaal analfabetisch en krijgen ze les in lezen en schrijven bij Caras Alegres. één vrouw die ik interviewde begon al naar een paar minuten heel erg te huilen, helaas kon ik niet helemaal goed begrijpen waarom. Maar volgensmij vertelde ze dat haar man was overleden.. Heel erg triest. En bijna al deze vrouwen voelen zich altijd onveilig op straat, maar ook in hun huis.

Straks ga ik de uitkomsten van het onderzoek uitwerken en ik denk dathet een interessant resultaat zal hebben. Ik vond het in iedergeval erg interessant om te doen.

Morgen ga ik weer bij Caras Alegres meelopen en waarschijnlijk woensdag en vrijdag ook. Zodat ik een beter beeld krijg van de organisatie en daarna echt aan de slag kan met mijn afstudeeronderzoek.

Nog even wat leuke Guatemalteekse ervaringen. Bij de dokter vandaag vroeg een Guatemalteekse vrouw of ze mijn rokje wat ik aanhad kon kopen en hoeveel die koste. Ze wilde het volgensmij voor haar kleinkind hebben! haha. Wat ook erg normaal hier is dat vrouwen hun kind echt overal de borst geven, bij de dokter, op de hoek van de straat, in de overvolle chickenbussen en ga zo maar door. Vandaag zat er ook een vrouw een kind van volgensmij rond de 1,5 jaar a twee jaarnog de borst te geven. Waar iedereen bij zit gaat die borst dan bloot en als het kind zin heeft vliegt die even op de borst van de moeder af. Heel apart gezicht vond ik dat.

Zaterdag ben ik met Saskia naar een groot overdekt winkelcentrum geweest. Het is te ver om te lopen dus namen we een mini chickenbus. Nou daar proppen dus echt zoveel mensen in. En wij lange nederlanders moesten ons echt dubbelvouwen om erin te passen. En jongentjes van een jaar of 10 werken in die busjes en staan dan in de deuropening om steeds mensen in en uit te laten. Ik vind het wel triest dat zulke jonge kinderen al de hele dag op zo`n busje werken. Ik hoorde ook dat een jongen van 15 jaar bij Caras Alegres pas in groep 6 zit omdat hij eerst een aantal jaren op zo`n busje heeft gewerkt. Een hoop trieste gebeurtenissen en armoede dus.. maar aan de andere kant zijn de mensen zo vriendelijk en zo open. Vorige week zat ik ook even alleen in het park en toen kwam er een hele familie bij me zitten, ze begonnen van alles te vragen over Nederland en wat ik hier deed. Ik kreeg fruit en snoep aangeboden en at gezellig met hun mee. Ik voelde me erg op mijn gemak ook al kon ik niet hele uitgebreide gesprekken voeren in het Spaans. Ze vinden het al heel erg leuk als je het probeert in het Spaans.

Volgensmij waren dat wel weer alle updates. Waarschijnlijk ga ik aankomend weekend met Jenna, mijn huisgenoot naar het meer van Atitlan. Het blijkt prachtig te zijn! En misschien het weekend erop naar Antigua, een hele toeristische stad met veel uitgaansmogelijkheden. Ik probeer nu gewoon door de week heel hard te werken zodat ik in het weekend leuke uitstapjes kan doen!

Tot snel allemaal! En nogmaals bedankt voor alle berichtjes!

Liefs Paula