Buenos noches amigos,

Como estan? Weer een nieuw verhaal vanuit Guatemala! Afgelopen weekend heb ik een heerlijk lang weekend weg gehad. Zaterdagochtend vertrokken we met een groep van 6 richting lago de Atitlan naar het plaatsje San Pedro. Voor Jenna mijn huisgenoot waren dit haar laatste dagen in Guatemala. Ze is naar 6 maanden in Guatemala afgelopen woensdag weer terug gevlogen naar Amerika. Helaas, want het was echt een super huisgenoot waar ik het heel gezellig mee heb gehad!

Zaterdag vertrokken we dus met de auto van Meme (vriend van huisgenoot Erika) naar San Pedro. Een prachtige reis door de bergen, met ontzettende haarspeldbochten en dan op een gegeven moment het uitzicht over het meer (lago de Atitlan). Het meer wordt omgeven door verschillende bergen en vulkanen, echt prachtig!

Eerst ingecheckt in ons hostel, waar we voor ongeveer 3 euro per nacht konden verblijven. Vervolgens heerlijk geluncht bij een restaurantje aan het water. In een ander stadje bij het meer was zaterdag een festival waar we met z'n allen heen zijn gegaan. Om daar te komen moesten we een boot nemen die dwars over het grote meer vaarde. Het festival was iets kleiner dan wij hadden verwacht, maar heel gezellig met vooral veel blanke hippies. De muziek was niet heel bijzonder moet ik zeggen, maar de sfeer was goed! Toen we aan het einde van de dag weer terug liepen aan de kant van de weg zag ik ineens aan de andere kant van de weg een bekend gezicht. Bleek het Toon te zijn, een jongen die bij mij op de middelbare school zat! Peggy, vief en Assia jullie kennen hem nog wel! Hij was door Guatemala aan het reizen met zijn vriendin en ging ook naar het festival! Heel toevallig om in Guatemala aan de kant van de weg ergens in een klein dorpje iemand uit Nederland tegen te komen! Nederlands zijn trouwens overal in Guatemala te vinden heb ik gemerkt.

Zaterdagavond lekker ergens gegeten in San Pedro (heerlijk eten allemaal en erg vega vriendelijk!). San pedro is echt een beetje een hippie dorp waar je in de kroegen vooral Engels hoort wat toch wel heel anders is dan in Xela waar je in de kroeg niet met Engels aan moet komen. Zondag gingen 4 van ons weer terug en bleven Jenna en ik alleen achter. Er waren wel nog twee andere Amerikaanse vrienden uit Xela waar we zondag mee zijn opgetrokken. Phill en Adoree die samen op de motor naar San Pedro waren gekomen. We besloten met z'n vieren naar een plaatje verderop te gaan waar je volgens Phil heel goed kon zwemmen en van de rotsen af kon duiken. Omdat Adoree ook haar motor rijbewijs heeft besloten we nog een motor te huren om zo met z'n vieren ernaartoe te rijden. Ik ging achterop bij Adoree, alleen verliep onze tocht niet helemaal vlekkeloos. Het begon al vrij snel met het eerste dorpje waar we doorheen reden en waar ineens een kind achter een auto vandaan de straat op rende tegen de motor aan. Het kind lag vervolgens op de grond en wij waren natuurlijk verschrikkelijk geschrokken. Gelukkig mankeerde het kind niks en liep het naar een paar minuten weer vrolijk verder. Met al redelijk wat schrik reden we verder naar het strand/meer. Vervolgens bij het meer op de rotsen gezeten en toegekeken hoe Phill en Adoree van de rotsen af sprongen. Voor mij was het iets te hoog en ik vertrouwde het water ook niet helemaal omdat het ook wordt afgeraden er in te zwemmen vanwege vele bacteriën. Na een uurtje gingen we weer terug naar San Pedro, maar helaas verliep de terug weg weer niet helemaal vlekkeloos. Deze keer begon het met een steile heuvel waar we op reden en omdat we te langzaam reden sloeg de motor af en moesten we van de motor af springen omdat de motor langzaam naar achteren reed. Dat ging gelukkig allemaal goed en dus zijn we ook weer doorgereden. Een paar minuten later kwamen we op een kruising en omdat er een auto aan kwam besloot Adoree de bocht heel ruim te nemen. Helaas gingen we net iets te schuin en was het wegdek ook glad en modderig waardoor we dus onderuit gingen. En ja toen lag ik op de grond met een gat in mijn legging en een bebloede knie en nog wat andere schrammen her en der. Drie keer is scheepsrecht zeggen ze, nou dat was hier dus wel het geval. Ik heb vervolgens met Jenna een Tuk Tuk (zie je hier overal) naar huis genomen en Adoree en Phill zijn alleen verder gegaan op de motor.

Adoree voelde zich de hele dag erg schuldig en bleef me daarom ook de hele tijd knuffelen en heeft s' avonds mijn eten betaald. Achteraf had ik misschien nooit achterop de motor moeten stappen, maar ja dat is achteraf. Gelukkig viel het allemaal mee en mijn linker knie was toch al blauw. In Nederland vlak voordat ik vertrok was ik al met de fiets gevallen op die knie en een aantal weken geleden in Xela glee ik uit op de straat, weer op die knie. Dus voorlopig blijft die nog wel even blauw. Ach ja klunzige Paula hé.

Goed verder met mijn verhaal. Maandagochtend met Jenna met de bus vertrokken richting Antigua, waar we maandagnacht zouden slapen. In een heel gezellig hostel genaamd the black Cat ingecheckt waar ook weer een hoop buitenlanders zaten. Lekker door de stad gelopen en ‘s avonds typisch Guatemalteeks gegeten, heerlijk! Daarna nog wat gaan drinken met een groepje mensen, zo leuk om zo veel mensen uit andere landen te ontmoeten! Ook een jongen die uit Noord Ierland, een plaatste vlak bij Belfast kwam. Dus ik heb weer even kunnen genieten van het geweldige Noord Ierse accent! Dinsdagochtend een heerlijk ontbijt gegeten, alleen voor dat ontbijt zal ik al terug gaan! Vega burritos met allerlei lekkere dingen erin met Guacamole en toast. Misschien meer een lunch of diner gerecht, maar in Guatemala kan dat ook prima in de ochtend. Na het ontbijt hebben we de bus gepakt naar de hoofdstad Guatemala City waar ik van Jenna afscheid moest nemen. Ik heb daar de bus genomen naar Xela terug en Jenna vertrok naar een hotel waar ze haar laatste nacht door ging brengen voordat ze de volgende dag terug zou vliegen.

Dinsdagavond was ik weer terug in Xela en helemaal moe van het reizen. Woensdag had ik gelijk 4 interviews gepland waarvan drie in het Spaans, dus gelijk weer een drukke dag. Het ging allemaal heel goed en ik ben echt heel benieuwd wat voor resultaat uit mijn onderzoek gaat komen. Het is in ieder geval erg interessant om te doen. Gisteravond Saint Patricks day gevierd in de kroeg en vervolgens in de discotheek La Paranda. Salsa dansen ging niet helemaal geweldig met mijn geblesseerde knie, maar het was in ieder geval erg gezellig!

Mijn minor is nu helemaal afgerond, voor het onderzoek over de veiligheid in Xela heb ik een 6,3 gekregen, niet helemaal wat ik had verwacht want ik had er erg veel tijd in gestopt. Maar goed de minor heb ik in ieder geval afgerond. Ik heb nu ook wel echt het gevoel dat het hele afstudeer gebeuren een beetje gaat lopen!

Morgenmiddag heb ik weer Spaanse les en dat ga ik vanaf nu weer elke week oppakken 1 middag in de week. Toch wel prettig om het Spaans nog wat te verbeteren. Al hoewel ik wel merk dat ik nu wel prima een gesprek kan voeren in het Spaans zolang het niet te ingewikkelde gespreksonderwerpen zijn, haha.

Morgenochtend ga ik met Marcel van Caras Alegres schoenen kopen voor de kinderen van Caras Alegres met een deel van het geld wat ik heb opgehaald in Nederland! Dan kunnen we de kinderen weer blij maken met een nieuw paar schoenen, want dat is voor hen erg duur om zelf te kopen. Dus dan weten jullie in Nederland ook waar een gedeelte (ik denk rond de 150 euro) van jullie donaties naar toe gaat!

Dat was het wel weer voor nu, ik hoop dat het met iedereen in Nederland ook goed gaat en dat jullie een beetje genieten van het zonnetje (althans ik hoorde dat in Nederland de zon eindelijk schijnt). Hier vandaag echt een stort bui met onweer, heel apart want dan is normaal nooit rond deze tijd. Maargoed kon ik ook een keer mijn regenjas aantrekken en een beetje het Nederlandse gevoel krijgen J.

Lieve mensen tot snel weer allemaal!

Un beso Paula

P.s. ik dit verhaal nu alvast geschreven (donderdagavond), maar internet werkt niet erg goed, dus ik kan het morgen hopelijk op mijn blog zetten!